پیغمبر فرمود:" عرب از من نیست!"

 

در این که عقاید محمد (ص) هیچگاه مورد پذیرش فرهنگ عربی واقع نشده است شکی باقی نمی ماند. تا آنجا که بسیاری وی را عرب نمی دانند. مثلا در کشور ترکیه وی را با نام اصلی Mehmet می شناسند. اصلا کل اولاد و اقوام وی مورد تکفیر بنی امیه، بنی عباس و شیوخ عرب قرار گرفتند.

اعراب با در دست داشتن شمشیر اسلام بر جهان قدیم چیره شدند، در حالی که آن را قبول نداشتند.

 

در قرن سوم هجری، مأمون توسط خراسانی ها در مرو به قدرت رسید و بر برادرش امین پیروز شد و تصمیم به انتقال خلافت بدانجا گرفت. با توجه مردم خراسان به تشیع، وی شماری از شیعیان و در راس ایشان علی بن موسی الرضاء را فراخواند. فرهنگ عظیم ترکستان من جمله مجالس سخنوری علما رشک مأمون را برانگیخت تا تمدنی همپا در عراق بنیان نهد.

 

حسادت عرب برانگیخته شد. شهرهایی  چون قاهره، بغداد، بصره و ... از خلیفه تخلف نمودند. مأمون خلف وعده نمود و به عراق بازگشت و بسیاری از شیعیان را به قتل رساند و بغداد را پایتخت قرار داد.

حرکات ضد عربی در قرن های بعدی گسترش یافت. با آنکه بسیاری از این حرکات جنبه ضد اسلامی هم داشته اند ( مانند بابک خرمدین یا  آتاتورک )، اما باید بین اسلام و عرب تفاوت قائل شد و حتی آنها را متضاد دانست.

مرزهای ترکستان از آذربایجان و خراسان گرفته تا آناطولی، حداکثر پیشروی اعراب را مشخص می کند اما قلمروی دیگر اعراب تا غربی ترین نقاط دنیای قدیم ازاندلس تا نیجریه امتداد می یابد.