در نوشتار قبل شرحي آمد درباب تسلط تركان در فدراسيون عباسي. عباسيون اختيار ماوراء الانهار را به سامانيان و تركان واگذاردند و با تضعيف سامانيان، نخستين كسي كه عنوان سلطان را اختيار كرد، سلطان محمود غزنوي بود.
سلطان محمود، خود را موالي عباسيون مي دانست. براي كسب ثروت و نيز به بهانه جهاد چندين بار به هند لشكر كشيد.
قبلا قسمت هايي از هند توسط محمد بن قاسم ثقفي فتح شده بود، ولي اين حكومت دوام نداشت. به علاوه، گروهي از صوفيان هم زمينه بسط اسلام را در هند فراهم كرده بودند.
لشكر كشي سلطان محمود به هند، آغاز استيلاي تركان بر شبه قاره هند بود. استيلاي غزنويان در هند توسط پسرش دوام نيافت، و غوريان جاي غزنويان را گرفتند. بعد از غوريان، غلام ايشان كه تركتبار بودند بر هند استيلا يافتند. اينان را به نام غلامشاهيان شناختند. بعد از ايشان، خلج ها جايشان را گرفتند.
خلج ها از اقوام ترك افغانستان هستند كه به دليل لشگركشي ها در اقصي نقاط ايران مانند بوشهر، قم، آشتيان، كرمان، همدان و ... ساكن هستند، و آن طور كه اكثرشان نمي دانند، چندين قرن در هندوستان سلسله شهنشاهي داشتند.
پايان دهنده خلجيان، تيموريان بودند. ايشان نيز چندين قرن در هندوستان تحت نام مغولان كبير، حاكم بودند تا آن كه با لشگركشي نادرشاه افشان، اركانشان به لرزه افتاد و با ظهور كمپاني هند شرقي انگلستان و حدوث جنگ جهاني اول، بساطشان برچيده شد.